"Het gaat niet over de gebeurtenissen die ze verslaan, maar over hun eigen persoon. De personalisering van het nieuws, de journalist die belangrijker wordt dan het nieuwsfeit, je ziet het steeds meer.” Jef Lambrecht gaf in De Morgen van 20 juni 2009 ongezouten zijn mening over de hedendaagse journalistiek. In zijn geval ging het over ‘oorlogsjournalistiek’, een woord dat de man zelf verfoeit, laat staan dat het een praktijk zou zijn die hij beoefent. De journalist staat in dienst van het nieuws, niet andersom. ‘Ik’ kan hem hier enkel in bijtreden.
‘Ik’ is relatief, en in de toekomst zal ‘ik’ het woord zo vaak mogelijk proberen te vermijden. Bij nieuws is er immers geen plaats voor ‘ik’. De ‘ik’ neemt waar, analyseert en geeft weer zonder daarbij zijn eigen persoon te betrekken. Zo zou het volgens Jef Lambrecht (en vele andere) toch moeten zijn. Een weblog vormt hierop echter een uitzondering. Van Dale noemt het letterlijk een ‘internetsite waarop iemand regelmatig korte stukjes schrijft, met name over wat hij zelf heeft meegemaakt.’ ‘Ik’ kan u bij deze verzekeren dat mijn eigen leven ver van interessant genoeg is om er een dagelijks item van te maken. En hoewel ‘ik’ er niet van hou om mezelf als persoon in journalistieke teksten te verwerken, blijkt dat nou net het typische kenmerk van een blog te zijn. Het woord ‘ik’ verbannen op deze blog lijkt dus onmogelijk.
Bijgevolg lijkt het me essentieel die ‘ik’ wat in perspectief te plaatsen. Alles wat op deze blog terecht zal komen zijn zaken die ‘ik’ op zijn minst het vermelden waard vind, die me boeien en raken of die me de tenen doen krullen. “Speculatieloos”. In de toekomst laat ik het woord ‘ik’ dan ook netjes zonder aanhalingstekens. ‘Ik’ laat het dan aan u, de lezer over, om dit woord in zijn context te plaatsen, de relativiteit ervan in te zien en zo u wilt het hele zootje in vraag te stellen. Wat ik over mezelf wel kwijt wil: ‘ik’ studeer journalistiek aan de Erasmushogeschool Brussel en voor het vak ‘internetjournalistiek’ kreeg ‘ik’ de opdracht een blog te maken.
‘Ik’ ga nu slapen. Tot morgen…
Goed begin voor je blog, "Ik"!
BeantwoordenVerwijderenAttent dat je opmerkt dat ook in het Huis van Vertrouwen (jammer genoeg) nogal wat mensen vervallen in het syndroom van "Luister naar de boodschapper ipv Luister naar de boodschap".
Mss moet ik mijn naam geven aan dit syndroom om het wat korter ter verwoorden? Maar dan lijd ik natuurlijk zelf aan het "Luister naar ..." syndroom ...
Ga gewoon door, we zien wel!
Ting
nochtans, een gedegen opinie, een duidelijke 'ik', kan wel welkom zijn. Geen getroubleerde zogenaamde 'objectieve' verslaggeving, maar een onderbouwde, gefundeerde blik op bepaalde feiten. Meerdere stemmen naast elkaar, wetenschappers die hun zicht geven op een gegeven. Is het 'ik' trouwens weg te denken? Keuze voor onderwerpen, bewoordingen, stemmen uit persoonlijke maatstaven. De journalist is niet weg te denken, maar misschien moet de journalistiek als oplossing meerstemmigheid toelaten, zodat het niet 'ik' is, maar 'wij'.
BeantwoordenVerwijderenNatuurlijk eline, in elke journalistieke bijdrage zit een ‘ik’: een journalist of redactie die selecteert, interpreteert en weergeeft. Elk nieuwsfeit dat het publiek bereikt staat altijd onder invloed van een ‘ik’. En toch is er volgens mij een verschil tussen een journalist die het verhaal vooropstelt, en een journalist die zichzelf vooropstelt.
BeantwoordenVerwijderenZo is er volgens mij niks mis met een gedegen opinie, een zogenaamde ‘subjectieve’ bijdrage, zolang dit ook netjes hierbij vermeld staat. Waar ik me wel aan stoor zijn de journalistieke stukken waarbij de journalist in kwestie zelf gretig door het beeld wandelt of zijn persoonlijk leven doorheen de tekst verwerkt. Zo leek het me absoluut overbodig dat Ivan De Vadder deze week tijdens een interview met premier Herman Van Rompuy zelf regelmatig in beeld kwam. Akkoord, de man stelde de vragen, maar de kijker kan zich hier – vermoed ik – wel iets bij voorstellen zonder dat dit visueel ondersteund moet worden. Waarom niet de reactie filmen van de premier op de vragen? Zijn die reacties geen informatie an sich? In plaats van een ‘interview met premier Van Rompuy’ werd het ‘Ivan De Vadder interviewt premier Van Rompuy’, iets wat niet bijdroeg tot het verhaal. Ook Stef Wauters kon het deze week niet nalaten om zijn mening het VTM-nieuws binnen te sluizen. Na een reportage over de jacht op een heliumballon waarin vermoedelijk een kind zat (achteraf bleek de schelm zich gewoon op zolder verstopt te hebben) (VTM nieuws, 16 oktober 2009, 13u) eindigde het anker vertwijfeld met de woorden “een raar verhaal”. Mij leek het eerder een non-verhaal dat onterecht een kleine twee minuten zendtijd had opgesoupeerd. Sowieso maakte Wauters hier een conclusie die de intelligente kijker al dan niet zelf kon trekken. Of neem de interviews van Serge Simonart voor Humo. Als je na het lezen van een interview met Carla Bruni meer hebt geleerd over de geile oprispingen van de journalist in kwestie dan over haar nieuwe cd, dan is er iets mis.
Een journalist mag, volgens mij, zeker uit de anonimiteit treden en ronduit zijn mening ventileren. In opiniepagina’s wel te verstaan. Niet elke bijdrage moet doorspekt zijn met persoonlijke belevingen, standpunten en oordelen. Ik verwacht van een journalist dat hij op zijn minst een objectief verhaal probeert te vertellen. Die meerstemmigheid waar je het over hebt, kan daar zeker toe bijdragen. De ‘ik’ mag zeker ‘wij’ worden, maar de ‘wij’ moet daarom geen onderwerp worden.
Geniaal, Sara, geniaal!
BeantwoordenVerwijderen