Wie wil fietsen moet naar Gent ?!

‘Wie wil fietsen moet naar Gent’, zo stond het deze week in de krant. Een internationale (!) jury heeft beslist dat Gent de fietsvriendelijkste stad van de wereld is. Ze prezen de stad voor haar autovrije centrum en het feit dat voetgangers, fietsers en openbaar vervoer perfect op mekaar zijn afgestemd.

Nu kunt u over Gent veel zeggen. Gezellige stad? Zeker. Mooie stad? Absoluut! Ik zou het zelfs een bruisende stad durven noemen. Maar de fietsvriendelijkste stad? Dat kan ik toch moeilijk over mijn kant laten gaan.

Het autovrije centrum waar die internationale jury zo lyrisch over doet kunt u ook gewoon een bouwwerf noemen. De Korenmarkt ligt er al enkele maanden bij alsof Termont er een persoonlijke Lange Wapper wil neerpoten. Auto’s kúnnen er gewoon niet rijden. De werken zorgen er ook voor dat het traject van het openbaar vervoer letterlijk onderbroken wordt. Als ze met ‘perfect op mekaar afgestemd’ bedoelen dat je eerst een bus moet nemen tot punt A om vervolgens te wandelen naar punt B en daarna de tram richting punt C moet nemen, dan hebben ze zeker gelijk.

Met de kwaliteit van de wegen en fietspaden (als die er al zijn) is het niet veel beter. Akkoord, kasseiwegen hebben hun charmes en dragen zeker bij tot het Disney-gehalte van Gent. Maar als de groeven tussen de klinkers zo breed zijn dat een weldoorvoede mountainbike er gerust zijn weg in kan verliezen, dan kunt u dat moeilijk fietsvriendelijk noemen. Om nog maar te zwijgen van venijnige tramsporen die zelfs de meest behendige fietser het evenwicht doen verliezen.

Hier was ik vorige week zelf getuige van.* Akkoord, ik ben niet de meest behendige fietser. Verre van zelfs. De minste onregelmatigheid brengt me van mijn stuk en ik vind het steeds een prestatie als ik heelhuids thuiskom. Iets wat me vorige week helaas niet lukte. Ingesloten door een auto, fietser en een venijnig stoeprand ben ik keihard op mijn smikkel gevallen. Nu, smikkel is eigenlijk niet het juiste woord. Op mijn elleboog eigenlijk. Die bleek dan ook gebroken en de hele geval leverde mij uiteindelijk een week gips op, twee weken steunverband waarvan de gebruiksaanwijzing met gemak de moeilijkheidsgraad van een gemiddelde IKEA-handleiding overstijgt én een gemist Pixies-concert. Dat allemaal dankzij een valpartij in het zogenaamde fietsvriendelijke autovrije centrum. Een fietspad heb ik tijdens mijn tuimeling nergens gezien, laat staan dat het om een autovrije zone ging.

Het lijkt me dan ook kras dat een internationale jury Gent de fietsvriendelijkste stad ter wereld noemt. Ik vraag me oprecht af of dit internationale gezelschap zelf al eens een fietsritje door de stroppenstad heeft gemaakt. Gent is veel. Het is een fantastische stad vol cultuur, geschiedenis en sfeer. Maar de fietsvriendelijkste stad ter wereld? Nee, dat is Gent niet.

* Mijn excuses voor dit persoonlijke/egocentrische stuk. Ik was helemaal niet van plan om van mijn gebroken elleboog een blogbericht te maken, maar de internationale jury besliste er uiteindelijk anders over.